Alex Pansier fotografeert tijdens zware sneeuwval in Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella, Noorwegen.

Alex Pansier · Oss, Nederland

Ik wacht tot
de natuur
kunst wordt.

Ik blijf kijken tot een beeld niet meer uitgelegd hoeft te worden.

Portret van Alex Pansier.
Alex PansierFine-art natuurfotograaf

Achter de camera

“Kan ik eigenlijk iets over jou lezen?”vroeg mijn dochter toen ze deze pagina zag. Ze had een punt.

Ik ben Alex Pansier, fine-art natuurfotograaf en Sony Alpha Ambassador uit Oss. Daar woon ik met mijn vrouw en twee kinderen. Fotografie kwam in 2018 op mijn pad, eerst als creatieve tegenhanger van mijn werk als internetondernemer.

De ontmoeting blijft het begin: een muskusos in een sneeuwstorm, een insect dat verandert in lijn en vorm, een zwerm die heel even orde vindt. Maar een foto ontstaat pas wanneer het onderwerp meer wordt dan zichzelf.

Hoe meer tijd ik buiten met een camera doorbracht, hoe minder ik wilde laten zien wat ik had gezien. Ik leerde kijken door te kijken, te falen en terug te keren. Mijn jaren als ondernemer hielpen daarbij: nieuwsgierig blijven, leren van wat niet werkt en de volgende poging beter maken. Wat begon als een uitlaatklep, groeide langzaam uit tot mijn werk.

Muziek is een andere constante: elektronische muziek en indierock. Ik draaide ook regelmatig als dj. Dat gevoel voor ritme, opbouw en sfeer zit nog steeds in hoe ik kijk. In lezingen deel ik wat er achter het werk schuilt: geduld, missers, keuzes en de kleine stappen die een beeld beter maken.

Gevestigd
Oss, Nederland
Fotografeert sinds
2018
Achtergrond
Internetondernemer
Praktijk
Fine-art natuurfotografie · Sony Alpha Ambassador
Lezingen
Fotografie, geduld en creatieve groei · Nederland

Negen uur in de sneeuw. Eén kever, een paar grassprieten. Verschillende ontmoetingen, dezelfde les: geduld verandert wat je ziet.

In Dovrefjell, Noorwegen, was ik negen uur onderweg door wind en sneeuw bij –16°C. Doorzetten werd beloond: een muskusos verscheen met haar kalveren op een grijze helling die oploste in de horizon.

Anders kijken is soms bijna letterlijk. Toen ik een meikever op een tak vond, hield ik een paar grassprieten ondersteboven boven hem en draaide ik de foto later. Een kleine ontmoeting werd een spel van schaal en perspectief. Er veranderde niets, behalve mijn standpunt.

Mijn werk beweegt tussen high-key en low-key, weidse landschappen en de kleinste details. Steeds zoek ik naar structuur in schijnbare chaos, naar het moment waarop ritme, leegte, licht en vorm samen emotie gaan dragen.

Een muskusos op een besneeuwde helling in Dovrefjell, Noorwegen.